Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται για ακόμη μια φορά να επενδύει στον διχασμό και τη χυδαιότητα ως πολιτική στρατηγική, επιλέγοντας να απαντήσει στην κριτική όχι με επιχειρήματα αλλά με προσωπικές επιθέσεις.
Η ρητορική του δεν αποκαλύπτει απλώς νευρικότητα απέναντι στη διαφωνία· αποτυπώνει έναν ηγέτη που αντιμετωπίζει ακόμη και το ίδιο του το ακροατήριο ως εχθρό, όταν αυτό παρεκκλίνει από τη γραμμή του.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο αμερικανός πρόεδρος εξαπέλυσε την Πέμπτη σφοδρή φραστική επίθεση εναντίον προβεβλημένων μορφών της Αμερικανικής ακροδεξιάς (άτομα τα οποία τον είχαν στηρίξει κατά τους προεκλογικούς αγώνες του), αλλά και στα Μέσα Ενημέρωσης, οι οποίες τόλμησαν να αντιταχθούν στον πόλεμο που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ από κοινού με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
«Ξέρω γιατί ο Τάκερ Κάρλσον, η Μέγκαν Κέλι, η Κάντις Όουενς και ο Άλεξ Τζόουνς βρίσκουν θαυμάσια την προοπτική το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα», ανέφερε μέσω Truth Social, για να καταλήξει ότι «έχουν χαμηλό IQ» και είναι «ηλίθιοι».
Οι τέσσερις σχολιαστές είχαν προηγουμένως εκφράσει έντονη αντίθεση στον πόλεμο, υποστηρίζοντας ότι η επιλογή αυτή αντιβαίνει στο δόγμα «Πρώτα η Αμερική» και ενδεχομένως υπαγορεύτηκε από πιέσεις του Ισραήλ.
Η αντιπαράθεση αυτή αποκαλύπτει ένα βαθύ ρήγμα στο εσωτερικό της ρεπουμπλικανικής βάσης, με δημοσκόπηση των YouGov και The Economist να δείχνει ότι, αν και η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Τραμπ στηρίζει την πολεμική επιλογή, ένα σημαντικό ποσοστό τους διαφωνεί.
Ο Τραμπ, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στην πολιτική αντιπαράθεση. Επιτέθηκε προσωπικά στους επικριτές του, υποστηρίζοντας ότι έχουν «εξαφανιστεί» από τα μέσα ενημέρωσης και χαρακτηρίζοντάς τους «ανισόρροπους» και «ταραχοποιούς». Ιδιαίτερα για τον Κάρλσον, πρότεινε να επισκεφθεί «ψυχίατρο».
Παράλληλα, επέκρινε την Όουενς για τις θεωρίες συνωμοσίας της σχετικά με την Μπριζίτ Μακρόν, εκφράζοντας την ελπίδα να δικαιωθεί δικαστικά απέναντί της.
Η ίδια η Όουενς, που στο παρελθόν υπήρξε ένθερμη υποστηρίκτρια του Τραμπ, έχει πλέον στραφεί εναντίον του, φτάνοντας στο σημείο να τον χαρακτηρίσει «τρελό» και να τον κατηγορήσει για πρόθεση «γενοκτονίας», μετά και τις δηλώσεις του περί «αφανισμού» του ιρανικού πολιτισμού.
Η σύγκρουση αυτή δεν είναι απλώς μια ακόμη εσωτερική διαμάχη της αμερικανικής δεξιάς.
Αναδεικνύει μια βαθύτερη κρίση: έναν πολιτικό που, αντί να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα για έναν πόλεμο με παγκόσμιες συνέπειες, επιλέγει να επιτεθεί προσωπικά ακόμη και σε πρώην συμμάχους του.
Και εδώ βρίσκεται το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Όταν η πολιτική ρητορική συνοδεύεται από απειλές περί «αφανισμού πολιτισμών» και όταν οι στρατιωτικές επιλογές εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για παραβιάσεις διεθνούς δικαίου, η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε προσβολές και τηλεοπτικά «ξεκατινιάσματα».
Οι καταγγελίες για πιθανά εγκλήματα πολέμου, οι φόβοι για αδιάκριτη βία και οι προειδοποιήσεις για καταστροφικές συνέπειες στη Μέση Ανατολή σκιαγραφούν ένα σκηνικό που υπερβαίνει κατά πολύ την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιθετική στάση του Τραμπ δεν δείχνει ισχύ, αλλά αδυναμία να διαχειριστεί τις ίδιες τις συνέπειες των επιλογών του.
