Η ζωή στο γραφείο δεν είναι αυτό που ήταν. Έχει εξελιχθεί σε μια καθημερινή διαπραγμάτευση ανάμεσα στις απαιτήσεις των εργοδοτών, τις προσωπικές ανάγκες και τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας αντιλαμβάνεται την παραγωγικότητα.
Από εκείνους που βρίσκονται στο γραφείο πέντε ημέρες την εβδομάδα μέχρι όσους εμφανίζονται μία ή δύο φορές τον μήνα και από τους εργαζομένους που επιλέγουν να δουλεύουν αποκλειστικά από το σπίτι έως εκείνους που πηγαίνουν στο γραφείο αλλά περνούν τη μέρα τους μόνοι σε ένα δωμάτιο, η σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα έχει δημιουργήσει διαφορετικούς «τύπους» εργαζομένων.
Έξι εργαζόμενοι περιγράφουν στο Business Insider τις δικές τους επιλογές και εξηγούν γιατί κατέληξαν σε αυτές.
Ο πιστός των πέντε ημερών
Ο Shaohua Zhou ανήκει στην κατηγορία των εργαζομένων που βλέπουν το γραφείο ως βασικό κομμάτι της επαγγελματικής τους ζωής. Ο υπεύθυνος τμήματος μηχανικών από το Σαν Φρανσίσκο εργάστηκε για χρόνια εξ αποστάσεως, μέχρι που προσλήφθηκε σε μια νεοφυή εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού.
Η εταιρεία ενθάρρυνε τους εργαζομένους να βρίσκονται στο γραφείο όσο το δυνατόν περισσότερο. Ο Zhou το εξέλαβε κυριολεκτικά: πήγαινε πέντε ημέρες την εβδομάδα, από τις 9 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα.
Την ίδια ώρα, αρκετοί συνάδελφοί του επέλεγαν να εμφανίζονται τρεις ημέρες την εβδομάδα ή να ξεκινούν τη δουλειά από το σπίτι. Για τον ίδιο, όμως, η καθημερινή παρουσία ήταν και θέμα ευθύνης.
Ως διευθυντής μιας ομάδας 15 ανθρώπων, ήθελε οι εργαζόμενοι να γνωρίζουν ότι θα τον βρουν στο γραφείο όταν τον χρειαστούν.
«Θέλεις να δώσεις το παράδειγμα ότι εκτιμάς το γραφείο», εξηγεί.
Υπάρχει, ωστόσο, και ένας προσωπικός λόγος. Η εργασία από το σπίτι τον έκανε να αισθάνεται εγκλωβισμένος, ενώ η διαδρομή των 30-40 λεπτών μέχρι το γραφείο λειτουργούσε για εκείνον ως χρόνος προετοιμασίας.
Στη διαδρομή μπορούσε να οργανώσει τις σκέψεις του και να αποφασίσει πού θα εστιάσει την ημέρα του.
Το «πρωινό πουλί»
Η Griselda Ramos είχε την ευκαιρία να κάνει κάτι που λίγοι εργαζόμενοι μπορούν να κάνουν: να επιλέξει η ίδια το ωράριό της.
Ο προηγούμενος εργοδότης της προσέφερε τέσσερις διαφορετικές οκτάωρες βάρδιες, με ώρα έναρξης από τις 7 έως τις 10 το πρωί. Η Ramos επέλεξε χωρίς δεύτερη σκέψη το νωρίτερο ωράριο, από τις 7 π.μ. έως τις 3 μ.μ.
Ο λόγος ήταν πρακτικός. Γνωρίζοντας την κυκλοφοριακή συμφόρηση στο Μαϊάμι, υπολόγισε ότι η πρωινή μετακίνησή της θα διαρκούσε μόλις 15-20 λεπτά. Με ένα παραδοσιακό ωράριο 9-5, αντίθετα, θα μπορούσε να χρειάζεται ακόμη και μία ώρα.
Για τη Ramos, η διαφορά δεν ήταν απλώς θέμα χρόνου. Ήταν ζήτημα ποιότητας ζωής.
Η εμπειρία αυτή την οδήγησε σε ένα βασικό συμπέρασμα: δεν υπάρχει ένα ενιαίο μοντέλο εργασίας που να ταιριάζει σε όλους.
«Δεν νομίζω ότι είμαστε όλοι ο ίδιος τύπος εργαζομένου», λέει χαρακτηριστικά.
Ο «πολεμιστής» της μέσης εβδομάδας
Ο Ian Antonoff έχει βρει τη δική του ισορροπία. Η ομάδα του πηγαίνει στο γραφείο Τρίτη και Πέμπτη, αλλά ο ίδιος προσθέτει και την Τετάρτη.
Ο εργαζόμενος στον χώρο των δημοσίων σχέσεων χρησιμοποιεί έναν κοινόχρηστο χώρο εργασίας στη Νέα Υόρκη και οργανώνει τις ημέρες του γύρω από τη μετακίνηση στο Μανχάταν. Συνήθως ξεκινά με γυμναστική και στη συνέχεια βρίσκεται στο γραφείο από τις 9 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα.
Για τον Antonoff, η φυσική παρουσία έχει ιδιαίτερη αξία στον κλάδο των δημοσίων σχέσεων, όπου η συνεργασία και η ανταλλαγή ιδεών αποτελούν καθημερινότητα.
Το μεσημεριανό με τους συναδέλφους, για παράδειγμα, μπορεί να ξεκινήσει με μια συζήτηση για έναν πελάτη και να καταλήξει σε μια κουβέντα για την τελευταία τηλεοπτική σειρά. Αυτές οι αυθόρμητες συζητήσεις, όπως υποστηρίζει, δύσκολα αναπαράγονται μέσω μίας προγραμματισμένης τηλεδιάσκεψης.
Παράλληλα, όμως, εκτιμά την τηλεργασία τις Δευτέρες και τις Παρασκευές. Οι ημέρες αυτές του επιτρέπουν να περνά περισσότερο χρόνο με την οικογένειά του, να εργάζεται από διαφορετικά σημεία και να συμμετέχει σε δραστηριότητες που διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να χωρέσουν στο πρόγραμμά του.
Ο «τουρίστας» του γραφείου
Για τον Steven Napolitano, η παρουσία στο γραφείο είναι περιορισμένη και απολύτως προγραμματισμένη.
Η εταιρεία του ζητά από τους εργαζομένους να εμφανίζονται από δύο έως οκτώ ημέρες τον μήνα. Ο ίδιος έχει επιλέξει μια απλή λύση: πηγαίνει κάθε δεύτερη Τετάρτη, όταν βρίσκεται εκεί και η υπόλοιπη ομάδα του.
Οι ημέρες αυτές έχουν συγκεκριμένο σκοπό. Συναντήσεις, συζητήσεις με συναδέλφους και εργασίες που γίνονται ευκολότερα διά ζώσης είναι οι βασικές προτεραιότητες.
Ο Napolitano φτάνει περίπου στις 7 το πρωί και φεύγει στις 4, κυρίως για να αποφύγει την κίνηση. Μια καθυστέρηση μόλις μίας ώρας στην αναχώρηση μπορεί, όπως λέει, να διπλασιάσει τον χρόνο της διαδρομής.
Για εκείνον, επομένως, η συχνότερη παρουσία δεν προσφέρει ουσιαστικό όφελος.
Ο «ερημίτης» του γραφείου
Υπάρχει όμως και μια παράδοξη κατηγορία: οι εργαζόμενοι που βρίσκονται στο γραφείο, αλλά ουσιαστικά συνεχίζουν να εργάζονται σαν να βρίσκονται στο σπίτι.
Ο Paul Crockett είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η εταιρεία του υιοθέτησε πρόσφατα μια ήπια πολιτική επιστροφής στο γραφείο. Ξεκίνησε με δύο ημέρες την εβδομάδα και πλέον πηγαίνει τρεις.
Αν είχε ο ίδιος την επιλογή, θα παρέμενε στις δύο.
Ο προγραμματιστής λογισμικού εργάζεται τις περισσότερες φορές μόνος του σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο. Ακόμη και όταν ο υπόλοιπος χώρος είναι γεμάτος, η δουλειά του παραμένει σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη.
Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους της ομάδας του εργάζονται εξ αποστάσεως, γεγονός που περιορίζει σημαντικά τη φυσική συνεργασία.
Και όμως, ο Crockett δεν απορρίπτει το γραφείο. Αντίθετα, λέει ότι η παρουσία του εκεί τον κάνει να αισθάνεται περισσότερο συνδεδεμένος με τη δουλειά και την εταιρεία.
Ο νέος πιστός της τηλεργασίας
Στην άλλη άκρη βρίσκεται ο Devin Boudreaux, ο οποίος πριν από την πανδημία θεωρούσε απαραίτητο να υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική ζωή.
Στο γραφείο είχε έναν πλήρως εξοπλισμένο χώρο με πολλές οθόνες. Το σπίτι ήταν για την προσωπική του ζωή και όχι για την εργασία.
Η πανδημία, όμως, άλλαξε τα πάντα. Όταν η εταιρεία επέτρεψε στους εργαζομένους να μεταφέρουν τον εξοπλισμό τους στο σπίτι, ο Boudreaux και οι συνάδελφοί του προσαρμόστηκαν γρήγορα. Έξι χρόνια αργότερα, ο 39χρονος δεν δείχνει πρόθυμος να επιστρέψει στο γραφείο.
Παραδέχεται ότι του λείπουν οι αυθόρμητες συζητήσεις και ότι η δημιουργία σχέσεων μέσω βιντεοκλήσεων είναι δυσκολότερη. Ωστόσο, θεωρεί ότι τα οφέλη της τηλεργασίας υπερτερούν.
Η δυνατότητα να προσαρμόζει το πρόγραμμά του στις προσωπικές του ανάγκες, έχουν αλλάξει την καθημερινότητά του.
Ακόμη και η δουλειά αργά το βράδυ μπορεί να γίνει χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Για τον ίδιο, το σημαντικότερο κριτήριο παραμένει ένα: το αποτέλεσμα.
«Αν κάνεις καλή δουλειά, τότε οι άνθρωποι πραγματικά δεν θα αμφισβητήσουν τις επιλογές σου», υποστηρίζει.
Ένα γραφείο, έξι διαφορετικές πραγματικότητες
Οι έξι περιπτώσεις αποτυπώνουν μια νέα πραγματικότητα στην αγορά εργασίας. Η επιλογή της τηλεργασίας δεν δημιούργησε ένα ενιαίο μοντέλο, αλλά ένα μωσαϊκό διαφορετικών επιλογών.
Άλλοι χρειάζονται το γραφείο για να είναι παραγωγικοί, άλλοι το χρησιμοποιούν κυρίως για συνεργασία και κοινωνική επαφή, ενώ κάποιοι προτιμούν την ελευθερία της απόστασης.
Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι μόνο πόσες ημέρες περνά ένας εργαζόμενος στο γραφείο. Είναι το κατά πόσο το μοντέλο εργασίας που ακολουθεί επιτρέπει τόσο στον ίδιο όσο και στην εταιρεία να λειτουργούν αποτελεσματικά.
Και καθώς οι επιχειρήσεις συνεχίζουν να αναζητούν τη σωστή ισορροπία μεταξύ γραφείου και τηλεργασίας, ένα πράγμα γίνεται ολοένα πιο σαφές: δεν υπάρχει ένας «σωστός» τύπος εργαζομένου. Υπάρχουν πολλοί — και ο καθένας έχει τη δική του εκδοχή για το πώς πρέπει να είναι η σύγχρονη εργασία.
