Σε σοβαρές καταγγελίες για συστηματική χειραγώγηση και έλεγχο της προσωπικής και οικογενειακής ζωής προχωρούν οικογένειες τεσσάρων κοριτσιών, οι οποίες υποστηρίζουν ότι για σειρά ετών βρέθηκαν υπό την επιρροή πνευματικού ιερέα μέσα σε κλειστό ενοριακό περιβάλλον.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που έρχονται στο φως από την εκπομπή «Εξελίξεις τώρα», ο ιερέας φέρεται να είχε καθοριστικό ρόλο σε αποφάσεις που αφορούσαν την καθημερινότητα, τις σχέσεις και την οργάνωση των οικογενειών, με τους πιστούς να ακολουθούν οδηγίες που αποδίδονταν σε πνευματική υπακοή.
«Αυτοί οι άγιοι άνθρωποι μας λέγανε ότι θα πρέπει να κάνουμε υπακοή γιατί η υπακοή σώζει, ότι ο πνευματικός είναι, εε, στη θέση του Θεού. Οι οικογένειες δεν ήτανε ιδιαίτερα δεμένες μεταξύ τους, γιατί υπήρχανε πάντα πάρα, πάρα πολλές υποχρεώσεις. Η πρώτη εντύπωση που σου δίνουνε εκεί όταν πρωτομπαίνεις, είναι ότι είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, υπάρχει απόλυτη ενότητα, εε, όλοι οι άνθρωποι στηρίζουνε ο ένας τον άλλον».
Ο ιερέας ήταν αυτός που καθόριζε τα πάντα. Από τα οικονομικά ως τους γάμους. Η ενορία ήταν δική του, η υπακοή ήταν δεύτερη φύση όλων, και αυτός ο απόλυτος κυρίαρχος. Αγόρια χωρισμένα από τα κορίτσια.
«Πληρώναμε 500 ευρώ τον μήνα»
«Υπήρχε μία ομάδα την οποία είχε ορίσει ο υπεύθυνος ιερέας, η οποία κανόνιζε έπειτα από την ευχή του βέβαια, αφού παίρνανε την ευχή του, το ποιο αγόρι θα παντρευτεί ποια κοπέλα, από εκείνο τον χώρο. Και έτσι παντρεύτηκε ο πατέρας μου με τη μητέρα μου, κάνανε εμάς, και μπήκανε στον πιο στενό κύκλο της ενορίας. Υπήρχε και ένα συγκεκριμένο ποσό που πλήρωνε κάθε μήνα η κάθε οικογένεια, και αυτό εξαρτιότανε από τους μισθούς των γονέων. Ξέρω ότι η δική μου οικογένεια πλήρωνε μέσο όρο 500 ευρώ τον μήνα».
Η ενορία ήταν δική του. Η υπακοή ήταν η δεύτερη φύση όλων και αυτός ο απόλυτος κυρίαρχος. Αγόρια χωρισμένα από τα κορίτσια. Σκληροί κανόνες, αυστηρά ντυσίματα ακόμη και για μικρά παιδιά. Διαπαιδαγώγηση που δεν γινόταν από τον στενό πυρήνα της οικογένειας αλλά από τις κατηχήτριες και τις ομαδάρχισσες.
«Ακόμα και στα θέματα της διαπαιδαγώγησης είχε τον πρώτο λόγο εκείνος, ο ιερομόναχος, οι ομαδάρχες, οι κατηχητές, και μετά εμείς. Έπρεπε οι φούστες να είναι σίγουρα κάτω από το γόνατο, ούτε καν πάνω στο γόνατο. Από πολύ μικρά παιδάκια, από το δημοτικό κιόλας έπρεπε να φοράμε, έτσι μακριά ρούχα. Δηλαδή ένα παιδάκι να φορέσει κολάν δεν θεωρούνταν φυσιολογικό, ένα παιδάκι να φορέσει αμάνικο δεν ήταν φυσιολογικό. Μας προέτρεπαν να μην μιλάμε στους γονείς μας για ό,τι συμβαίνει στον ναό, γιατί τους επηρεάζουμε αρνητικά, τους διώχνουμε από τον Θεό, από τον δρόμο του Θεού, γιατί τους σκανδαλίζουμε».
Ο ιερέας είχε τον πρώτο λόγο για όλα. Τόσο για τα παιδιά όσο και για τις οικογένειές τους, καθώς τους συμβούλευε για τα πάντα.
«Ήθελε να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά σας, να αφήνετε τους άλλους να έχουνε πρώτο λόγο στα παιδιά σας. Και κυρίως, εκείνοι… εκείνος. Και μάλιστα έλεγε ”ό,τι συμβαίνει να μου το λέτε εμένα. Να μη μιλάτε μεταξύ σας, αλλά ό,τι συμβαίνει και μέσα στην οικογένεια, σε μένα να τα λέτε”».
Δεν επέτρεπαν στα παιδιά να έχουν φίλους από το σχολείο παρά μόνο από την ενορία. Τους ήθελε, όπως καταγγέλλουν, υπάκουα πιόνια.
«Θα έπρεπε οι φίλες μας να είναι αυτές εκεί, απ’ τον ναό. Αλλιώς, ερχόσουνα σε επαφή με τον κόσμο, οπότε ήσουνα ήταν επίφοβο να κατρακυλήσεις, γιατί το κακό είναι πιο δυνατό από το καλό, σε τραβάει πιο πολύ, είναι πιο ωραίο λέγανε. Οπότε έπρεπε να κόψουμε επαφή, να μιλάμε μόνο με τις κυρίες εκεί, μόνο με τις φίλες μας εκεί, και με κανένα αγόρι, ακόμα κι αν ήταν από αυτόν τον χώρο. Υπήρχε ένα κλίμα πολύ φόβου και εξουσίας. Δε μας άφηνε ούτε να βγαίνουμε, ούτε να έχουμε φίλους από το σχολείο. Όταν μαθαίναν ας πούμε ότι έχουμε φίλους απ’ το σχολείο, μας φωνάζανε, γιατί λέει, ”οι φίλοι σας είναι εδώ που είναι και ο Θεός, οι φίλοι σας απ’ το σχολείο δεν πιστεύουν στον Θεό, οπότε δεν κάνουν να τους κάνετε παρέα”».
Οι βιασμοί και η κακοποίηση
Η τυφλή υπακοή και η πλύση εγκεφάλου δεν άργησε να οδηγήσει σε αυτό που οι ίδιες χαρακτηρίζουν ως κόλαση.
«Σίγουρα είχαμε υποστεί πλύση εγκεφάλου, αλλά τότε δεν το βλέπαμε. Τα βλέπαμε αυτά όλα φυσιολογικά. Υπήρχε τυφλή εμπιστοσύνη. Τόσα χρόνια μας μαθαίνανε, τα παιδιά μας να μην τα στηρίζουμε. Αυτό μας μάθαιναν».
Βιασμοί, ασέλγειες, σεξουαλικές κακοποιήσεις. Και στο βάθος διαλυμένες ψυχές και οικογένειες που μιλούν γεμάτες οργή για τον άνθρωπο που είχαν ως «επίγειο θεό».
«Αυτοί που πιστεύω ότι το ξέρανε ήταν οι άνθρωποι που μένανε στο ίδιο σπίτι μαζί του. Και πρώτον, γιατί μόλις τους το είπαμε, ούτε καν εξεπλάγησαν, ούτε μας στήριξε κανένας. Μερικοί απ’ αυτούς έχουνε πάει και μένουν μαζί του τώρα. Και, επίσης, ήτανε στο σπίτι, την ώρα που γινόντουσαν όλα αυτά, πολύ συχνά, σε ένα σπίτι χωρίς ηχομόνωση, σε ένα σπίτι που πολλές φορές εκείνοι μας παίρναν τηλέφωνο και μας λέγανε να πάμε, κανονίζανε, ποια κοπέλα θα πάει, να του τρίψει τα πόδια».
