Η στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή ενισχύεται αισθητά τις τελευταίες ημέρες, παρά τις προσδοκίες για ταχεία λήξη των εχθροπραξιών με το Ιράν. Σύμφωνα με πληροφορίες, περισσότεροι από 5.000 Αμερικανοί πεζοναύτες, αλεξιπτωτιστές και μέλη ειδικών δυνάμεων έχουν ήδη αναπτυχθεί στην ευρύτερη περιοχή, εντείνοντας τα σενάρια περί πιθανής χερσαίας εισβολής.
Η ένταση κλιμακώθηκε περαιτέρω μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να πλήξουν το στρατηγικής σημασίας νησί Χαργκ, τον βασικό κόμβο εξαγωγής πετρελαίου του Ιράν, σε περίπτωση που η Τεχεράνη δεν επιτρέψει την επαναλειτουργία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Το πέρασμα αυτό παραμένει ουσιαστικά κλειστό μετά τις πρόσφατες επιθέσεις που δέχθηκε το Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Σύμφωνα με ανάλυση της The New York Times, μια ενδεχόμενη επιχείρηση κατά του νησιού Χαργκ θα απαιτούσε τη διέλευση αμερικανικών δυνάμεων από περίπου 800 χιλιόμετρα στον Περσικό Κόλπο, μια αποστολή που χαρακτηρίζεται «εξαιρετικά επικίνδυνη» από στρατιωτικούς αναλυτές.
Παράλληλα, στο τραπέζι βρίσκονται και σενάρια κατάληψης νησιών εντός ή πλησίον των Στενών του Ορμούζ, με στόχο την αποκατάσταση της ναυτιλιακής ροής. Τα νησιά αυτά, μεταξύ των οποίων τα Κεσμ, Λαράκ, Αμπού Μούσα και Τουνμπ, θεωρούνται κομβικής σημασίας για τον έλεγχο της θαλάσσιας διόδου, από την οποία διέρχεται σημαντικό ποσοστό της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ωστόσο, η ισχυρή στρατιωτική παρουσία του Ιράν στην περιοχή, με συστήματα drones, πυραύλους κατά πλοίων και ταχύπλοα σκάφη, καθιστά οποιαδήποτε χερσαία επιχείρηση υψηλού ρίσκου. Ιδιαίτερα το νησί Κεσμ θεωρείται οχυρό, ικανό να δυσχεράνει σοβαρά μια αμερικανική απόβαση.
Το νησί Χαργκ παραμένει στο επίκεντρο της στρατηγικής σημασίας για την έκβαση του πολέμου, καθώς από εκεί εξάγεται περίπου το 90% του ιρανικού πετρελαίου. Παρά τις πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις, δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι οι εξαγωγές συνεχίστηκαν, υπογραμμίζοντας την ανθεκτικότητα των υποδομών.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι μια ενδεχόμενη κατάληψη του νησιού θα μπορούσε να πλήξει καίρια την ιρανική οικονομία, χαρακτηρίζοντάς το ως «αχίλλειο πτέρνα» του ενεργειακού συστήματος της χώρας. Την ίδια στιγμή, προειδοποιούν για τον κίνδυνο υιοθέτησης από την Τεχεράνη στρατηγικής «καμένης γης», με καταστροφή των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων προκειμένου να μην πέσουν σε εχθρικά χέρια.
