Με αφορμή τις έντονες γεωπολιτικές εξελίξεις που διαδραματίζονται στη Μέση Ανατολή, με ευρύτερες προεκτάσεις στην αναδιαμόρφωση του διεθνούς γίγνεσθαι αλλά και στο «ανακάτεμα της τράπουλας» στα πεδία της πολιτικής και της οικονομίας, κάνουν αρκετούς σκεπτόμενους πολίτες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, να αναπολούν ηγέτες, που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο παγκόσμιο στερέωμα. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι ο Τζων Φιτζέραλντ Κένεντι, ( ο 35ος πρόεδρος της Αμερικής), όπου μέσω βίντεο που δημοσιοποιείται για πρώτη φορά, τον βλέπουμε να μιλά ζωντανά και να στηλιτεύει την επεκτατική πολιτική του Ισραήλ, υποστηρίζοντας πως για όλους -συμπεριλαμβανομένων και των Παλαιστινίων- πρέπει να βρεθεί μια δίκαιη λύση και όχι μία «διευθέτηση» που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα μίας μεμονωμένης ομάδας.
Παρακολουθήστε το σχετικό βίντεο:
Στην πλατφόρμα geopolitics._.7889 (γεωπολιτικά_ 7889), ένας χρήστης, έγραψε πως ο Κένεντι δεν ήταν απλώς ένας ηγέτης, αλλά ένα σύμβολο θάρρους, σε μία από τις πιο επικίνδυνες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας, υπογραμμίζοντας τη στάση του κατά την κρίση των πυραύλων της Κούβας.
Στη συνέχεια, ένας χρήστης σχολίασε: «Γι’ αυτό τον σκότωσαν!!!»
Η περίφημη κρίση της Κούβας
Η Κρίση των πυραύλων της Κούβας (Cuban Missile Crisis) ήταν μία αντιπαράθεση διάρκειας 13 ημερών που συνέβη τον Οκτώβριο του 1962 μεταξύ των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης λόγω των σοβιετικών βαλλιστικών πυραύλων που αναπτύχθηκαν στην Κούβα.
Η ιστορική της σημασία έγκειται στο γεγονός πως έφερε τις δύο υπερδυνάμεις της εποχής πολύ κοντά σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Αιτία της κρίσης αποτέλεσε η εγκατάσταση σοβιετικών πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές στο έδαφος της Κούβας, στον Κόλπο των Χοίρων, ενέργεια που επρόκειτο για απάντηση στην εγκατάσταση αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στο έδαφος της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιταλίας και κυρίως της Τουρκίας.
Μέσα σε αυτή την ακραία πίεση, ο Kennedy απέφυγε τόσο την άμεση στρατιωτική σύγκρουση όσο και την παθητική υποχώρηση. Αντίθετα, επέλεξε μια στρατηγική ελεγχόμενης κλιμάκωσης: επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό («καραντίνα») γύρω από την Κούβα και ταυτόχρονα διατήρησε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τον σοβιετικό ηγέτη Nikita Khrushchev. Η κρίση αποκλιμακώθηκε μέσω διαπραγματεύσεων, οδηγώντας στην απόσυρση των σοβιετικών πυραύλων, με αντάλλαγμα τη δέσμευση των ΗΠΑ να μην εισβάλουν στην Κούβα και τη μυστική απομάκρυνση αμερικανικών πυραύλων από την Τουρκία.
Ένα παλιό πορτραίτο του Τζων Κένεντι που φιλοξενείται στη Λευκάδα μέχρι σήμερα
Η στάση αυτή ανέδειξε μια ουσιαστική αρχή ηγεσίας: η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται στην επίδειξη δύναμης, αλλά στον έλεγχο και τη διαχείρισή της. Ο Κένεντι συνδύασε αποφασιστικότητα με αυτοσυγκράτηση, αποφεύγοντας μια σύγκρουση που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πυρηνικό πόλεμο, χωρίς να υπονομεύσει τη στρατηγική θέση της χώρας του. Για τον λόγο αυτό, η διαχείριση της κρίσης παραμένει έως σήμερα κλασικό παράδειγμα αποτελεσματικής ηγεσίας σε συνθήκες ακραίου κινδύνου και διεθνούς έντασης.
Όπως πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε κάποιος άλλος χρήστης της πλατφόρμας, «εκείνη την εποχή η Αμερική, και γενικότερα ο κόσμος, δεν ήταν τέλειος, αλλά υπήρχε ακόμα ελπίδα, επειδή οι ηγέτες δεν είχαν εγκαταλείψει την ιδέα, ότι η συλλογική προσπάθεια μπορούσε να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο». Τόνισε επίσης, ότι πάντα υπήρχαν δυνάμεις που υπονόμευαν αυτή την προοπτική.
Ένας άλλος, υπονοώντας πως όσοι επιδιώκουν το ευρύτερο καλό δολοφονούνται, σχολίασε: «Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, οι Αμερικανοί «δολοφονούν τον καλύτερο πρόεδρο που είχαν ή θα έχουν ποτέ».
Πόσοι πολίτες και άλλων χωρών άραγε δεν έχουν αναρωτηθεί πως θα ήταν η χώρα τους, η ζωή τους, ίσως και ολόκληρος ο κόσμος, εάν ακόμη ζούσαν κάποιοι ηγέτες οι οποίοι λειτουργούσαν πιο δίκαια και πιο ανθρώπινα.
