Για δεκαετίες, η πίτσα λειτουργούσε ως σταθερός πυλώνας της αμερικανικής αγοράς εστίασης: χαμηλό κόστος, μαζική κατανάλωση, υψηλή αναγνωρισιμότητα. Για τους Αμερικανούς, δεν είναι απλώς ένα γρήγορο γεύμα. Είναι τελετουργία, συνήθεια και πολιτισμικό αποτύπωμα.
Σήμερα, όμως, το επιχειρηματικό της μοντέλο δοκιμάζεται. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη χώρα που την απογείωσε και τη μετέτρεψε σε εθνικό σύμβολο, η πίτσα χάνει έδαφος με ανησυχητική ταχύτητα.
Πιτσαρίες κλείνουν, αλυσίδες αναζητούν αγοραστές και το κοινό στρέφεται σε πιο «μοντέρνες» επιλογές. Οι πιτσαρίες δεν αντιμετωπίζουν απλώς μια κρίση προτιμήσεων· βρίσκονται μπροστά σε μια διαρθρωτική ανατροπή που απειλεί τη βιωσιμότητα ενός ολόκληρου κλάδου. Μήπως ήρθε η ώρα η κυβέρνηση να βάλει… τα χέρια της στην ζύμη; Αυτό αναρρωτιέται ο αρθρογράφος της Wall Street Journal, Joe Queenan.
Η πίτσα χάνει την αίγλη της
Την ώρα που οι τράπεζες και οι αυτοκινητοβιομηχανίες λαμβάνουν κρατικές ενισχύσεις κάθε φορά που σκοντάφτουν, οι αμερικανικές πιτσαρίες παραμένουν απροστάτευτες, αντιμετωπίζοντας την κρίση της εποχής. Ένα αγαπημένο φαγητό που κάποτε καθόριζε την αμερικανική κουλτούρα τώρα μοιάζει να χάνει έδαφος.
Έρευνες δείχνουν ότι ενώ οι πιτσαρίες κάποτε ήταν ο δεύτερος πιο δημοφιλής τύπος εστιατορίου στη χώρα, τώρα έχουν πέσει στην έκτη θέση, πίσω ακόμα και από τα καφέ και τα μεξικάνικα εστιατόρια και καντίνες. Οι αλυσίδες κλείνουν, τα μεγάλα franchises σκέφτονται να πωληθούν και ολόκληρη η βιομηχανία μοιάζει να ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να ξανακερδίσει το κοινό.
Κάποτε οι πιτσαρίες ήταν ο δεύτερος πιο δημοφιλής τύπος εστιατορίου. Σήμερα βρίσκονται στην έκτη θεση
Γιατί οι πιτσαρίες χρειάζονται bailout
Κάθε φορά που η αυτοκινητοβιομηχανία αντιμετωπίζει κρίση, παίρνει βοήθεια. Οι τράπεζες, οι αεροπορικές εταιρείες, ακόμα και οι σιδηρόδρομοι βρίσκουν στήριξη από την Ουάσινγκτον. Οι πιτσαρίες, όμως, παραμένουν απροστάτευτες. Και όμως, η πίτσα είναι κομμάτι της αμερικανικής ταυτότητας. Οι ευθύνες της βιομηχανίας
Όμως, ευθύνες έχει και η βιομηχανία.
Οι αυξανόμενες τιμές, τα βαρετά μενού και τα παρωχημένα διακοσμητικά στοιχεία έχουν επηρεάσει την προσέλευση των πελατών. Η πίτσα, που έφτασε στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα με τους μετανάστες από τη Νότια Ιταλία, γνώρισε τεράστια ανάπτυξη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά σήμερα μοιάζει να αδυνατεί να ανταγωνιστεί μοντέρνα fast-food καταστήματα όπως είναι οι Chipotle και Starbucks.
Καινοτομία: το κλειδί για την επιβίωση
Μια από τις μεγάλες προκλήσεις είναι ο ανασχεδιασμός του προϊόντου της πίτσας για τα παιδιά. Τα παιδιά συνήθως δυσκολοεύονται να κρατήσουν τα κομμάτια καθώς το μισό τυρί καταλήγει στα ρούχα τους, και σταδιακά απομακρύνονται από το δημοπφιλές αυτό φαγητό. Η βιομηχανία παραμένει διστακτική να δοκιμάσει νέες γεύσεις – από πίτσες με λεβάντα και μέλι, έως vegan πίτσες με κασέρι από κάσιους.
Ο πλήρης μετασχηματισμός με νέους σεφ και πρωτότυπα προϊόντα ίσως είναι μονόδρομος.
Μάθημα από άλλες βιομηχανίες
Όπως η αμερικανική μπύρα έμαθε να προσαρμόζεται σε γεύσεις που αρέσουν στους καταναλωτές, έτσι και η πίτσα χρειάζεται πειραματισμό. Μπορεί να μην είμαστε έτοιμοι για καμαμπέρ ή gruyere στην πίτσα, αλλά η εξερεύνηση λιγότερο προφανών υλικών μπορεί να σώσει τη βιομηχανία. Οι εταιρείες που αγνόησαν τις αλλαγές στην τεχνολογία ή την αυτοκινητοβιομηχανία εξαφανίστηκαν – η πίτσα μπορεί να ακολουθήσει την ίδια μοίρα αν δεν δράσουμε.
Η πίτσα αξίζει τη διάσωση
Δεν δικαιούται κρατική ενίσχυση όλες οι βιομηχανίες. Για παράδειγμα, οι κατασκευαστές ταχυκίνητων λιπαντικών ή οι δημιουργοί cupcakes δεν είναι αναγκαίο να σωθούν. Οι πιτσαρίες όμως είναι σύμβολα της αμερικανικής κουλτούρας και η εγκατάλειψή τους θα ήταν ένα πολιτισμικό πλήγμα. Ομοσπονδιακή στήριξη δεν είναι πολυτέλεια – είναι επένδυση στο «αμερικανικό όνειρο με τυρί».
Πηγή: ot.gr
