Ένας μισθός δεν είναι αρκετός για να ζήσει κάποιος στην Αθήνα, αφού τα ενοίκια έχουν φτάσει στα ύψη μετατρέποντας το δικαίωμα στη στέγαση σε μια δυσπρόσιτη πολυτέλεια.
Το ενοίκιο, σε συνδυασμό με τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας αποτελεί τη νέα εφιαλτική πραγματικότητα για τη μεσαία τάξη και τη νέα γενιά.
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, οι αυξήσεις στις τιμές των μισθώσεων σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι… εκτός πραγματικότητας.
Σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, το κόστος στέγασης απορροφά πλέον πάνω από το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.
Ανάμεσα στις πρωτεύουσες που βιώνουν αυτή τη δραματική πίεση, η Αθήνα -όπως προαναφέραμε- φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των πιο επιβαρυμένων περιοχών.
Σύμφωνα με την Eurostat, το κόστος στέγασης, συμπεριλαμβανομένων των λογαριασμών κοινής ωφέλειας, αντιπροσωπεύει σχεδόν το ένα τέταρτο των δαπανών των νοικοκυριών, με ποσοστό 23,6%.
Η οικονομική πίεση είναι ιδιαίτερα έντονη για τους ενοικιαστές στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπου οι τιμές ενοικίασης παρουσιάζουν σημαντικές διακυμάνσεις.
Τα στοιχεία της Eurostat που καλύπτουν 40 πόλεις σε 38 χώρες —συμπεριλαμβανομένων κρατών μελών της ΕΕ, υποψήφιων και δυνάμει υποψήφιων χωρών, μελών της EFTA και του Ηνωμένου Βασιλείου— αποκαλύπτουν ότι το μέσο μηνιαίο ενοίκιο για ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων κυμαίνεται από 470 ευρώ στα Σκόπια έως 3.350 ευρώ στη Γενεύη (πόλη της Ευρώπης που είναι όμως εκτός ΕΕ).
Τα στοιχεία της Eurostat δεν περιλαμβάνουν χρεώσεις και λογαριασμούς κοινής ωφέλειας και καλύπτουν τα ανεπίπλωτα ακίνητα δύο υπνοδωματίων. Τα καταλύματα για τα οποία η Eurostat έκανε την έρευνα θεωρούνται καλής ή πολύ καλής ποιότητας, αλλά όχι πολυτελή.
Ακριβότερο το ενοίκιο στο Λονδίνο
Το Λονδίνο είναι η μόνη πρωτεύουσα όπου τα μέσα ενοίκια υπερβαίνουν τα 3.000 ευρώ, κατατάσσοντας τη δεύτερη μεταξύ όλων των πόλεων που συμμετείχαν στην έρευνα με 3.050 ευρώ.
Τα μέσα ενοίκια ξεπερνούν επίσης τα 2.500 ευρώ στο Δουβλίνο, τη Στοκχόλμη και το Όσλο. Το Δουβλίνο και η Στοκχόλμη συγκαταλέγονται στις πιο ακριβές πρωτεύουσες της ΕΕ για ενοικιαστές.
Ο Mikk Kalmet, ειδικός σε θέματα ακινήτων στην Global Property, σχολίασε ότι η μεγάλη ανισότητα στα ενοίκια σε ολόκληρη την Ευρώπη πηγάζει από την τοπική φύση των αγορών κατοικίας.
Σημείωσε ότι σε πόλεις όπως η Γενεύη, το Λονδίνο, το Δουβλίνο και η Στοκχόλμη, υπάρχει ισχυρή ζήτηση από καλά αμειβόμενους εργαζόμενους, διεθνείς εταιρείες, φοιτητές και νεοφερμένους, παράλληλα με ανεπαρκή αύξηση της προσφοράς κατοικιών. Όταν η ζήτηση για κατοικίες σε μια πόλη υπερβαίνει τα διαθέσιμα σπίτια, τα ενοίκια τείνουν να αυξάνονται, πρόσθεσε.
Στο Παρίσι, το μέσο ενοίκιο είναι 2.500 ευρώ, κατατάσσοντας τη γαλλική πρωτεύουσα στην κορυφή μεταξύ των τεσσάρων μεγαλύτερων οικονομιών της ΕΕ.
Ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων κοστίζει 1.750 ευρώ στο Βερολίνο, 1.700 ευρώ στη Μαδρίτη και 1.650 ευρώ στη Ρώμη.
Στα 1.500 ευρώ το μέσο κόστος ενοικίου στην Αθήνα
Μέσα ενοίκια άνω των 2.000 ευρώ καταγράφονται επίσης στην Κοπεγχάγη, το Λουξεμβούργο, το Ρέικιαβικ, τη Χάγη, τη Βέρνη και το Μόναχο.
Αρκετές πρωτεύουσες συγκεντρώνονται στην περιοχή των 1.500 έως 1.750 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων της Λισαβόνας, της Πράγας, της Βιέννης, του Ζάγκρεμπ, του Ελσίνκι και της Αθήνας.
Στο χαμηλότερο άκρο, η Πρίστινα ακολουθεί από κοντά τα Σκόπια με 520 ευρώ, ενώ η Άγκυρα είναι η τρίτη φθηνότερη πόλη με 770 ευρώ.
Οι ενοικιαστές πληρώνουν κατά μέσο όρο 900 ευρώ στη Σόφια και 910 ευρώ στη Λευκωσία, καθιστώντας τη Βουλγαρία και την Κύπρο τις χώρες της ΕΕ με τα φθηνότερα κεφαλαιουχικά ενοίκια. Μέσα ενοίκια κάτω των 1.000 ευρώ βρίσκονται επίσης στα Τίρανα και το Βουκουρέστι.
Μια ομάδα πόλεων κυμαίνεται γύρω στο όριο των 1.200 ευρώ: το Βελιγράδι, το Σαράγεβο, η Ρίγα, το Ταλίν, το Βίλνιους, η Βαρσοβία και η Βουδαπέστη.
Οι Βρυξέλλες, η έδρα της ΕΕ, είναι συγκριτικά προσιτές στα 1.450 ευρώ, κατατάσσοντάς τες 22ες από 40 πόλεις.
Οι 5 αιτίες της αύξησης των ενοικίων
Ο Kalmet επεσήμανε ότι τα επίπεδα εισοδήματος διαδραματίζουν βασικό ρόλο. Είπε ότι οι χώρες με υψηλότερους μισθούς μπορούν γενικά να διατηρήσουν υψηλότερα ενοίκια, γεγονός που εξηγεί γιατί πολλές από τις πιο ακριβές πόλεις βρίσκονται στη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη.
Ταυτόχρονα, προειδοποίησε ότι τα χαμηλότερα ενοίκια στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη δεν σημαίνουν αυτόματα ότι η στέγαση είναι πιο προσιτή, επειδή οι τοπικοί μισθοί είναι συχνά και αυτοί χαμηλότεροι. Πρόσθεσε ότι η εξέταση μόνο των επιπέδων ενοικίων χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα εισοδήματα μπορεί να είναι παραπλανητική.
Ο Kalmet σημείωσε επίσης ότι τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια.
Απέδωσε την αύξηση σε έναν συνδυασμό των εξής 5 παραμέτρων:
- της αστικής ζήτησης μετά την πανδημία,
- της αύξησης του πληθυσμού,
- των μεταναστευτικών ροών,
- των αυξανόμενων επιτοκίων και
- του αυξημένου κόστους κατασκευής.
Τα υψηλότερα επιτόκια έχουν καταστήσει την ιδιοκτησία κατοικίας πιο δύσκολη για πολλά νοικοκυριά, ωθώντας περισσότερους ανθρώπους να ενοικιάσουν και αυξάνοντας περαιτέρω τη ζήτηση.
Σε πολλές μεγάλες πόλεις και πρωτεύουσες, η προσφορά δυσκολεύεται να συμβαδίσει με αυτές τις αλλαγές, είπε.
Τα στοιχεία προέρχονται από την τελευταία έρευνα ενοικίων του οργανισμού, η οποία καλύπτει το δεύτερο εξάμηνο του 2025. Η στατιστική υπηρεσία της ΕΕ συνέταξε τα δεδομένα χρησιμοποιώντας μια εναρμονισμένη μεθοδολογία και την επικύρωσε μέσω συνεντεύξεων με μεσίτες ακινήτων σε κάθε χώρα. Οι συναλλαγματικές ισοτιμίες από τον Ιούλιο του 2025 χρησιμοποιήθηκαν για τη μετατροπή των ενοικίων σε ευρώ.
