Η Reflecting Pool του Μνημείου του Λίνκολν στις ΗΠΑ, δεν είναι μια συνηθισμένη καλλωπιστική δεξαμενή νερού. Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα συμβολικά τοπία της Ουάσιγκτον, ένας καθρέφτης μνήμης και εθνικής εικόνας, ανάμεσα στο Μνημείο του Λίνκολν και το Μνημείο της Ουάσιγκτον.
Σήμερα όμως, έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, τεχνικών αποτυχιών και δημόσιου ελέγχου.
Φανταστείτε, όπως σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα Washington Post, αν η πρώην αντιπρόεδρος Καμάλα Χάρις είχε κερδίσει τις εκλογές του 2024 και αφιέρωνε δημόσιο χρήμα σε έργα «εξωραϊσμού» της Ουάσιγκτον, τι θα γινόταν, με τους ρεπουμπλικάνους να διαμαρτύρονται οργισμένοι για σπατάλη δημόσιου χρήματος.
Η πολιτική καταιγίδα που θα ξεσπούσε θα ήταν δεδομένη. Κι όμως, σήμερα το ίδιο πεδίο κριτικής στρέφεται στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, με αφορμή ένα έργο που ξεκίνησε ως αισθητική παρέμβαση και εξελίχθηκε σε υπόθεση πολιτικού συμβολισμού και δημόσιας διαμάχη.
ΗΠΑ: Σπατάλη εκατομμυρίων δολαρίων για μία… «τρύπα στο νερό»
Η Reflecting Pool η οποία σήμερα είναι γεμάτη φύκια, ξεφλουδισμένη μπλε μπογιά και νεκρές πάπιες, έχει εξελιχθεί σε έναν ακόμη πονοκέφαλο για τον Αμερικανό πρόεδρο, κι αυτό μετά από μια ανακαίνιση ύψους 14,7 εκατομμυρίων δολαρίων (με απευθείας ανάθεση), την οποία ο Τραμπ αρχικά είχε πει ότι θα κόστιζε μόλις 2 εκατομμύρια.
Σε ανάρτησή του ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Ξόδεψα περίπου 16 εκατομμύρια δολάρια και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, εκτός από τους βανδαλισμούς, τους οποίους τώρα διορθώνουμε».
«Όλες οι εργασίες ολοκληρώθηκαν! Άνοιξε αρχικά το 1922, αλλά ποτέ δεν λειτούργησε σωστά, τώρα λειτουργεί! Ευχαριστώ Πρόεδρε Τραμπ, ευχαριστώ Υπουργείο Εσωτερικών», έγραψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στον προσωπικό του λογαριασμό στο Truth social ευχαριστώντας στο τέλος τον… εαυτό του!
Πειραματισμοί και σπατάλη δημοσίου χρήματος
Η εμμονή της δημοσιότητας με το έργο δεν είναι τυχαία: ο ίδιος ο Τραμπ έχει επανειλημμένα προβάλλει τη Reflecting Pool ως παράδειγμα της ικανότητάς του να «φτιάχνει πράγματα καλύτερα από όλους», καθιστώντας το έργο μέρος της πολιτικής του εικόνας και όχι απλώς μια τεχνική παρέμβαση.
Ωστόσο, το αφήγημα της «ολοκλήρωσης» συγκρούεται με την εικόνα της πισίνας και τις συνεχείς τεχνικές παρεμβάσεις που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συνεχίζονται.
Αρχικά, κυβερνητικοί αξιωματούχοι απέδωσαν το πράσινο χρώμα του νερού σε υπολείμματα φυκιών από ανενεργούς αγωγούς. Στη συνέχεια έγινε λόγος για τεχνολογία νανοφυσαλίδων που θα έλυνε «οριστικά» το πρόβλημα.
Όταν αυτό δεν απέδωσε, χρησιμοποιήθηκε υπεροξείδιο του υδρογόνου, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με περιβαλλοντικές αναφορές, επιπλοκές στο οικοσύστημα της δεξαμενής οι οποίες προκάλεσαν τον θάνατο των πτηνών.
Η εξέλιξη όμως στο πεδίο υπονόμευσε αυτό το αφήγημα. Όταν ούτε οι τεχνικές λύσεις απέδωσαν, εμφανίστηκε ο ισχυρισμός περί «βανδαλισμών», τον οποίο οι επικριτές του χαρακτήρισαν ως προσπάθεια μετατόπισης ευθύνης από τις αποτυχίες του έργου. Η συζήτηση κλιμακώθηκε περαιτέρω όταν αξιωματούχοι μίλησαν για πρόστιμα, συλλήψεις και ποινικές διώξεις για παρεμβάσεις στον χώρο.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ διαχειρίστηκε τη Reflecting Pool, η προχειρότητα των εργασιών, η έλλειψη σχεδιασμού, οι ανακρίβειες και η γραφειοκρατική αδιαφάνεια, παραλληλίζεται από τους επικριτές του με τον τρόπο που αντιμετωπίζει και σοβαρότερες πρωτοβουλίες της κυβέρνησής του, από τον πόλεμο με το Ιράν έως τις περικοπές στο μέγεθος του ομοσπονδιακού κράτους.
Το πολιτικό πλαίσιο διευρύνεται ακόμη περισσότερο, καθώς η Reflecting Pool δεν είναι το μόνο έργο που προκαλεί αντιδράσεις.
Παράλληλα, άλλα μεγάλα project στην Ουάσιγκτον, από πολιτιστικά κέντρα έως νέες κατασκευές υψηλού κόστους, έχουν γίνει αντικείμενο δικαστικών προσφυγών και δημόσιας κριτικής για τον σχεδιασμό και τη χρηματοδότησή τους.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Reflecting Pool λειτουργεί πλέον ως σύμβολο δύο ανταγωνιστικών αφηγήσεων. Από τη μία, μια κυβέρνηση που υποστηρίζει ότι παρεμβαίνει για να «διορθώσει χρόνια εγκατάλειψης».
Από την άλλη, μια εικόνα υπερβάσεων κόστους, τεχνικών αστοχιών και συνεχούς μετατόπισης ευθυνών.
Η δεξαμενή, που προορίζεται να αντανακλά τα μνημεία της αμερικανικής ιστορίας, καταλήγει έτσι να αντανακλά και κάτι πιο σύγχρονο: τη βαθιά πολιτική σύγκρουση γύρω από τον τρόπο άσκησης εξουσίας και τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος στην Ουάσιγκτον.
