Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γ. Γεννηματάς» ο απεργός πείνας της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Αλεξάνδρας, Αριστοτέλης Χαντζής, ο οποίος συμπλήρωσε τη Δευτέρα 22/6, την 138η ημέρα αποχής από τη σίτιση.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της Κοινότητας, ο Αριστοτέλης Χαντζής παρουσιάζει οξέα νευρολογικά συμπτώματα, ζυγίζει πλέον περίπου 35 κιλά και η ζωή του βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.
Λίγο πριν διακομιστεί στο νοσοκομείο, ο ίδιος εμφανίστηκε αποφασισμένος να συνεχίσει την κινητοποίησή του.
Προσφυγικά: ένας διαρκής ανυποχώρητος αγώνας
«Ο αγώνας δεν υποχωρεί, τώρα ξεκίνησε. Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο. Έχουμε ευθύνη για 400 ζωές, έχουμε ευθύνη για την κοινωνία μας και θα νικήσουμε», δήλωσε.
Το έκτακτο ιατρικό δελτίο που δημοσιοποιήθηκε από ομάδα υγειονομικών περιγράφει μια εικόνα ραγδαίας επιδείνωσης της υγείας του. Ο απεργός πείνας έχει χάσει το 44% του αρχικού σωματικού του βάρους, εμφανίζει σοβαρό υποσιτισμό, οιδήματα στα κάτω άκρα, αδυναμία ορθοστάτησης, δυσκολία στην ομιλία και περιορισμό της κινητικότητας.
Οι εξετάσεις καταγράφουν, μεταξύ άλλων, υπογλυκαιμικά επεισόδια, διαταραχές στη λειτουργία του ήπατος, ραβδομυόλυση και καθημερινές ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις, οι οποίες, σύμφωνα με τους γιατρούς, αυξάνουν τον κίνδυνο θανατηφόρων αρρυθμιών.
Ανησυχία και για τη δεύτερη απεργό πείνας
Ιδιαίτερη ανησυχία επικρατεί και για την κατάσταση της δεύτερης απεργού πείνας της κοινότητας, της Suzon Doppagne, η οποία βρίσκεται στην 53η ημέρα αποχής από τη σίτιση.
Σύμφωνα με τους γιατρούς που την παρακολουθούν, έχει χάσει περίπου το 21% του αρχικού σωματικού της βάρους και ζυγίζει πλέον 38,1 κιλά, ενώ ήδη παρουσιάζει υπογλυκαιμικά επεισόδια και συμπτώματα που απαιτούν στενή ιατρική παρακολούθηση.
Οι Απεργοί πείνας της Κοινότητας των Προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής και Suzon Doppagne
Η διαμάχη για τα Προσφυγικά Αλεξάνδρας
Η απεργία πείνας συνδέεται άμεσα με τη σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη για το μέλλον των Προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Οι απεργοί πείνας και η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ζητούν την άμεση ακύρωση της προγραμματικής σύμβασης που έχει υπογραφεί για την αποκατάσταση του συγκροτήματος, την παραμονή όλων των κατοίκων στα σπίτια τους και τη διασφάλιση ότι δεν θα υπάρξουν εκκενώσεις ή μετακινήσεις πληθυσμών.
Από την πλευρά της, η Περιφέρεια Αττικής έχει υποστηρίξει ότι το σχέδιο ανάπλασης αποσκοπεί στη διάσωση των ιστορικών κτιρίων και προβλέπει τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και χώρων φιλοξενίας, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς περί εκτοπισμού των κατοίκων.
Μέχρι σήμερα, πάντως, δεν έχει προκύψει συμφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές, ενώ η αντιπαράθεση παραμένει ανοιχτή και η έκβαση του αγώνα των κατοίκων εξακολουθεί να είναι αβέβαιη.
Από τους πρόσφυγες του 1922 στη σημερινή κοινότητα
Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της προσφυγικής ιστορίας της Αθήνας.
Οι οκτώ πολυκατοικίες κατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1930 για να στεγάσουν οικογένειες που ξεριζώθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Τα επόμενα χρόνια αρκετά διαμερίσματα εγκαταλείφθηκαν, ενώ το συγκρότημα αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υποβάθμισης.
Περίπου από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας άρχισε να διαμορφώνεται στα Προσφυγικά μια αυτοοργανωμένη κοινότητα κατοίκων, συλλογικοτήτων και αλληλέγγυων, η οποία επανακατοίκησε δεκάδες κενά διαμερίσματα και δημιούργησε δομές συλλογικής διαχείρισης του χώρου.
Οι αλληλέγγυοι της κοινότητας αναφέρουν ότι στα Προσφυγικά έχουν βρει κατά καιρούς στέγη οικογένειες προσφύγων και μεταναστών, άστεγοι, οικονομικά αδύναμοι πολίτες και άνθρωποι που αντιμετώπιζαν στεγαστική επισφάλεια.
Παράλληλα, έχουν αναπτυχθεί δύο χώροι δωρεάν διαμονής για καρκινοπαθείς και τους συνοδούς τους που επισκέπτονται το νοσοκομείου «Άγιος Σάββας».
Όπως αναφέρουν οι άνθρωποι που ζουν και συμμετέχουν στην κατάληψη: «Βλέποντας επί χρόνια ασθενείς από την επαρχία να κοιμούνται στα αυτοκίνητά τους ή να περιφέρονται εξαντλημένοι μετά τις θεραπείες τους στον “Άγιο Σάββα”, η κοινότητα των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας δημιούργησε έναν ακόμη ξενώνα φιλοξενίας για θεραπευόμενους και συνοδούς, καλύπτοντας ένα κενό που η απουσία του κράτους είναι κάτι παραπάνω από εμφανής».
Επίσης στους χώρους της Κοινότητας λειτουργούν κοινωνικές κουζίνες, δράσεις αλληλεγγύης, πολιτιστικές εκδηλώσεις και δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης, με την με τη συμμετοχή περίπου 400 ανθρώπων που ζουν ή στηρίζονται σήμερα από τις δομές της.
