Για μήνες, ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσιαζόταν πολιτικά σχεδόν αήττητος, σύμφωνα με το αποκλειστικό ρεπορτάζ των Μάγκι Χάμπερμαν και Τζόναθαν Σουάν για τους New York Times.
Είχε καταφέρει να ελέγξει την πολιτική ατζέντα στο μεταναστευτικό, να προωθήσει σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες και να εδραιώσει την κυριαρχία του στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες του Λευκού Οίκου, οι κορυφαίοι συνεργάτες του αντιμετώπιζαν μια κρίση που απειλούσε να εξελιχθεί σε εφιάλτη για την προεδρία του: τα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν.
Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ των δύο δημοσιογράφων των New York Times, η υπόθεση προκάλεσε επανειλημμένες συσκέψεις στην αίθουσα επιχειρήσεων του Λευκού Οίκου, με στελέχη της κυβέρνησης να αναζητούν τρόπους περιορισμού της πολιτικής ζημιάς.
Some very unusual stuff happened in the White House Situation Room last summer. Adapted from @maggieNYT and my forthcoming book, “Regime Change” – gift link: https://t.co/mxkrYAwqFV
— Jonathan Swan (@jonathanvswan) June 10, 2026
ΝΥΤ: Η κρίση του Ιουλίου 2025 και ο Έπσταϊν
Η κρίση, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, ξέσπασε τον Ιούλιο του 2025, όταν το Υπουργείο Δικαιοσύνης και το FBI δημοσίευσαν κοινό υπόμνημα, στο οποίο ανέφεραν ότι δεν εντοπίστηκε καμία «λίστα πελατών» του Έπσταϊν.
Αντί να τερματίσει τις θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούσαν επί χρόνια, η ανακοίνωση προκάλεσε οργή σε μεγάλο μέρος της βάσης του κινήματος MAGA, το οποίο πίστευε ότι η κυβέρνηση απέκρυπτε κρίσιμα στοιχεία.
Την ίδια περίοδο, η Wall Street Journal προετοίμαζε δημοσίευμα με αποκαλύψεις για τη σχέση του Τραμπ με τον Έπσταϊν. Οι προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου να αποτρέψει τη δημοσίευση δεν είχαν αποτέλεσμα, ενώ οι συνεργάτες του βρέθηκαν αντιμέτωποι με διπλή πίεση: να κατευνάσουν τους υποστηρικτές τους και ταυτόχρονα να αποτρέψουν νέο κύμα αποκαλύψεων.
Σε μία από τις πιο κρίσιμες συσκέψεις, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς υποστήριξε ότι η κυβέρνηση όφειλε να δημοσιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα έγγραφα, ακόμη και όσα περιείχαν αναφορές στον Τραμπ. Κατά την άποψή του, η απόλυτη διαφάνεια θα αφαιρούσε το «οξυγόνο» από τις θεωρίες συνωμοσίας και θα απέτρεπε μακροχρόνια πολιτική φθορά.
Οι περισσότεροι παρόντες δεν συμφώνησαν. Μεταξύ των σεναρίων που συζητήθηκαν ήταν η δημοσιοποίηση καταθέσεων ενόρκων από παλαιότερες υποθέσεις του Έπσταϊν ή ακόμη και μια συνέντευξη της Γκισλέιν Μάξγουελ, συνεργάτιδας και πρώην συντρόφου του Έπσταϊν, από αξιωματούχους του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
Το σενάριο χάρης στη Μάξγουελ
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, εξετάστηκε ακόμη και το ενδεχόμενο χορήγησης χάρης ή μείωσης ποινής στη Μάξγουελ με αντάλλαγμα τη συνεργασία της.
Η ιδέα απορρίφθηκε γρήγορα, καθώς αρκετοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι θα προκαλούσε τεράστιο πολιτικό κόστος.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν η Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο που αποκάλυπτε ότι ο Τραμπ είχε συμμετάσχει σε λεύκωμα γενεθλίων που είχε οργανώσει η Μάξγουελ το 2003 για τον Έπσταϊν.
Το δημοσίευμα προκάλεσε συναγερμό στον Λευκό Οίκο και οδήγησε τον Αμερικανό πρόεδρο να ζητήσει δημόσια τη μερική δημοσιοποίηση δικαστικών εγγράφων της υπόθεσης.
Εσωτερική πίεση και πολιτικό περιβάλλον
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα που, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, είχε εν μέρει δημιουργηθεί από την ίδια.
Κατά τα προηγούμενα χρόνια, στελέχη και σχολιαστές του κινήματος MAGA, μεταξύ των οποίων ο Κας Πατέλ, ο Νταν Μποντζίνο, ο Τάκερ Κάρλσον και άλλοι, είχαν επανειλημμένα ισχυριστεί ότι η αμερικανική κυβέρνηση έκρυβε κρίσιμες πληροφορίες για τον Έπσταϊν και τους ισχυρούς του κύκλους.
Όταν οι ίδιοι βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, κλήθηκαν να διαχειριστούν μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη που είχαν περιγράψει δημόσια.
Ιδιαίτερη ένταση προκάλεσε η Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Παμ Μπόντι.
Τον Φεβρουάριο του 2025 είχε αφήσει να εννοηθεί ότι υπήρχε «λίστα πελατών» του Έπσταϊν στο γραφείο της προς εξέταση.
Λίγες ημέρες αργότερα, διοργάνωσε εκδήλωση στον Λευκό Οίκο, όπου διανεμήθηκαν σε δεξιούς influencers φάκελοι με υλικό που παρουσιάστηκε ως «αρχεία Έπσταϊν».
Η κρίση βαθαίνει και το Υπουργείο Δικαιοσύνης
Το πρόβλημα ήταν ότι τα περισσότερα έγγραφα είχαν ήδη δημοσιοποιηθεί στο παρελθόν.
Αντί να αποκαλύψουν νέα στοιχεία, οι φάκελοι ενίσχυσαν τις προσδοκίες και τελικά αύξησαν την αίσθηση ότι η κυβέρνηση αποκρύπτει πληροφορίες.
Καθώς η πίεση αυξανόταν, το Υπουργείο Δικαιοσύνης ολοκλήρωσε την ανασκόπηση εκατομμυρίων σελίδων εγγράφων.
Σύμφωνα με εσωτερικές ενημερώσεις προς τον Τραμπ, υπήρχαν αρκετές αναφορές στο όνομά του, αλλά καμία που να θεωρείται επιβαρυντική ή να δικαιολογεί ποινική διερεύνηση.
Τον Ιούλιο του 2025 εκδόθηκε το επίμαχο υπόμνημα, το οποίο ανέφερε ότι δεν υπάρχει «λίστα πελατών» και ότι δεν προκύπτουν στοιχεία για ευρύτερη συνωμοσία.
Η αντίδραση υπήρξε έντονη.
Εντάσεις και συγκρούσεις στον Λευκό Οίκο
Ο Νταν Μποντζίνο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αντέδρασε οργισμένα και κατηγόρησε την Παμ Μπόντι ότι χειρίστηκε καταστροφικά την υπόθεση, ζητώντας την παραίτησή της.
Ακολούθησε νέα ένταση σε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, όπου ο Μποντζίνο συγκρούστηκε με την προσωπάρχη Σούζι Γουάιλς και αποχώρησε οργισμένος, όταν του ζητήθηκε να στηρίξει τη γραμμή της κυβέρνησης.
Την ίδια στιγμή, ο Τζέι Ντι Βανς και ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ προειδοποιούσαν ότι η υπόθεση θα μπορούσε να αποξενώσει νεότερους ψηφοφόρους που είχαν στηρίξει τον Τραμπ.
Παρά τις προειδοποιήσεις, ο ίδιος ο πρόεδρος φέρεται να επιδίωκε να κλείσει το θέμα και να μειώσει τη δημοσιότητα.
Πίεση από το Κογκρέσο και τελική δημοσιοποίηση
Οι πιέσεις από το Κογκρέσο συνεχίστηκαν, με Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς βουλευτές να ζητούν ευρύτερη δημοσιοποίηση των εγγράφων.
Σταδιακά διαμορφώθηκε διακομματική πλειοψηφία υπέρ νόμου που θα υποχρέωνε την κυβέρνηση να ανοίξει τα αρχεία.
Στα τέλη του 2025, η κυβέρνηση δημοσιοποίησε εκατομμύρια σελίδες εγγράφων, με χιλιάδες αναφορές σε πολιτικά πρόσωπα, επιχειρηματίες και δημόσια πρόσωπα.
Παρά τον όγκο του υλικού, οι αρμόδιες αρχές επέμειναν ότι δεν υπάρχει ένδειξη οργανωμένης συνωμοσίας ή μυστικής λίστας πελατών.
Όπως καταλήγουν οι New York Times, η υπόθεση ανέδειξε τα όρια της πολιτικής ισχύος του Ντόναλντ Τραμπ.
Παρά την επιρροή του στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού, δεν κατάφερε να εξαφανίσει ένα ζήτημα που για μήνες κυριάρχησε ακόμη και στο εσωτερικό της δικής του πολιτικής βάσης.
