Με μια συμβολικά ιστορική ανάρτηση και με σαφείς γεωπολιτικές αιχμές, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, Εσμαΐλ Μπακάι, επιχείρησε να στείλει ένα αυστηρό μήνυμα προς τον Ντόναλντ Τραμπ, σε μια περίοδο που η ένταση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης κλιμακώνεται ξανά επικίνδυνα.
Η παρέμβασή του ήρθε λίγες ώρες μετά την απόρριψη από τον Τραμπ της τελευταίας ιρανικής πρότασης για αποκλιμάκωση και τερματισμό της σύγκρουσης, την οποία ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε «απαράδεκτη».
Η απάντηση της Τεχεράνης δεν περιορίστηκε σε διπλωματικές διατυπώσεις. Αντίθετα, επένδυσε σε ένα ιστορικό αφήγημα που παραπέμπει άμεσα στη διαχρονική αντίσταση της Περσίας απέναντι στις μεγάλες αυτοκρατορίες.
Σε ανάρτησή του στα social media, ο Μπακάι επικαλέστηκε τη θρυλική Μάχη των Καρρών, μία από τις πιο ταπεινωτικές ήττες στην ιστορία της Ρώμης. Η μάχη διεξήχθη το 53 π.Χ. στην περιοχή της Μεσοποταμίας, όταν οι δυνάμεις της Παρθικής Αυτοκρατορίας, υπό τον στρατηγό Σουρένα, κατέστρεψαν τις λεγεώνες του Ρωμαίου στρατηγού Μάρκου Λικίνιου Κράσσου.
Throughout history, Iranians have stood not only against single invaders, but against powerful “pluses” and grand “legionnaires” — and have always emerged with honor.
On a day like this in 53 BC, at the Battle of Carrhae, General Surena, with far fewer men and far more limited… pic.twitter.com/PBE6aG06VW
— Esmaeil Baqaei (@IRIMFA_SPOX) May 10, 2026
Η Παρθία, που βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της αρχαίας Περσίας, σε περιοχές που αντιστοιχούν σήμερα στο ανατολικό Ιράν και το Χορασάν, θεωρείται από τη σύγχρονη ιρανική ηγεσία ιστορικός πρόγονος του ιρανικού κράτους. Για αυτό και τέτοιες αναφορές χρησιμοποιούνται συχνά ως εργαλείο πολιτικής και εθνικής συσπείρωσης.
«Καθ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, οι Ιρανοί στάθηκαν όχι μόνο απέναντι σε μεμονωμένους εισβολείς, αλλά και απέναντι σε ισχυρές “υπερδυνάμεις” και μεγάλες “λεγεώνες” και πάντοτε εξήλθαν με τιμή», έγραψε ο Μπακάι, προσθέτοντας ότι ο Σουρένα, παρότι διέθετε αριθμητικά υποδεέστερες δυνάμεις και λιγότερους πόρους, πέτυχε μια «αριστοτεχνική ασύμμετρη νίκη» απέναντι στους Ρωμαίους.
Η αναφορά μόνο τυχαία δεν θεωρείται από διεθνείς αναλυτές. Δυτικά μέσα ενημέρωσης επισημαίνουν ότι το Ιράν επιχειρεί ολοένα και περισσότερο να συνδέσει τη σημερινή γεωπολιτική αντιπαράθεση με ιστορικές αφηγήσεις περί αντίστασης απέναντι σε αυτοκρατορικές δυνάμεις. Η ιρανική ηγεσία χρησιμοποιεί συστηματικά τη μνήμη της αρχαίας Περσίας για να ενισχύσει το εθνικό φρόνημα και να παρουσιάσει τη χώρα ως δύναμη που δεν υποκύπτει σε πιέσεις, ακόμη και όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με στρατιωτικά ή οικονομικά υπέρτερες χώρες.
Τι συνέβη στη Μάχη των Καρρών
Η Μάχη των Καρρών καταγράφεται από πολλούς ιστορικούς ως μία από τις χειρότερες στρατιωτικές συντριβές που υπέστη ποτέ η Ρώμη. Ο Κράσσος, μέλος της περίφημης Πρώτης Τριανδρίας μαζί με τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Πομπήιο, είχε επιχειρήσει να επεκτείνει τη ρωμαϊκή επιρροή προς την Ανατολή, προσδοκώντας στρατιωτική δόξα και πολιτική ισχύ.
Ωστόσο, οι παρθικές δυνάμεις αξιοποίησαν στο έπακρο το ελαφρύ ιππικό και τους έφιππους τοξότες τους, εξουδετερώνοντας τη βαριά ρωμαϊκή φάλαγγα μέσα στην έρημο της Μεσοποταμίας. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, δεκάδες χιλιάδες Ρωμαίοι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ μόλις λίγες εκατοντάδες κατάφεραν να διαφύγουν.
Ο γιος του Κράσσου, Πόπλιος Κράσσος, σκοτώθηκε στη μάχη και, σύμφωνα με τις αφηγήσεις της εποχής, το κεφάλι του επιδείχθηκε από τους Πάρθους ως σύμβολο θριάμβου.
Ακόμη μεγαλύτερο σοκ για τη Ρώμη αποτέλεσε η απώλεια των περίφημων αετών των λεγεώνων, των ιερών στρατιωτικών συμβόλων της αυτοκρατορίας. Η αρπαγή των aquila θεωρήθηκε πρωτοφανής εθνική ταπείνωση και τραύμα που στοίχειωσε τη ρωμαϊκή πολιτική για δεκαετίες.
Η επίκληση αυτής της ιστορικής ήττας από το Ιράν δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Διεθνή μέσα επισημαίνουν ότι η Τεχεράνη επιχειρεί να περάσει το μήνυμα πως, παρά τις οικονομικές κυρώσεις, τη στρατιωτική πίεση και τη διεθνή απομόνωση, εξακολουθεί να θεωρεί εαυτόν ικανό να αντισταθεί σε υπερδυνάμεις, όπως έκανε και η αρχαία Περσία απέναντι στη Ρώμη.
Η ιστορική ρητορική, άλλωστε, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε βασικό εργαλείο της ιρανικής διπλωματίας. Κάθε φορά που οι σχέσεις με τη Δύση εισέρχονται σε περίοδο κρίσης, η Τεχεράνη επαναφέρει τις αναφορές σε αρχαίες μάχες, αυτοκρατορίες και εθνικά σύμβολα, επιδιώκοντας να παρουσιάσει τη σύγχρονη αντιπαράθεση όχι απλώς ως πολιτική σύγκρουση, αλλά ως συνέχεια μιας ιστορικής μάχης επιβίωσης.
