Ιστορικά, ο θάνατος και η φθορά του χρόνου αποτελούσαν τον μεγάλο εξισωτή της ανθρωπότητας. Ανεξάρτητα από τον πλούτο ή την κοινωνική τάξη, το βιολογικό ρολόι χτυπούσε για όλους με τον ίδιο ρυθμό. Σήμερα, ωστόσο, αυτή η πανανθρώπινη βεβαιότητα ανατρέπεται βίαια.
Η μακροζωία έχει μετατραπεί στην πιο προσοδοφόρα, ελιτίστικη βιομηχανία της εποχής μας, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές ταξικό χάσμα: αυτούς που έχουν την οικονομική δυνατότητα να «αγοράσουν» επιπλέον δεκαετίες ζωής και αυτούς που ο χρόνος τους συρρικνώνεται από την οικονομική εξουθένωση.
Τα 9 χρόνια που χωρίζουν τις τάξεις
Η ανισότητα αυτή δεν είναι πλέον ένα θεωρητικό, κοινωνιολογικό αφήγημα, αλλά μια σκληρή στατιστική πραγματικότητα. Η πρόσφατη ανάλυση του Εθνικού Συμβουλίου Γήρανσης των ΗΠΑ (National Council on Aging – NCOA) σε συνεργασία με το ερευνητικό κέντρο Leading Age LTSS, ποσοτικοποιεί τις θανατηφόρες συνέπειες του ταξικού χάσματος.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, το 20% των πιο χαμηλόμισθων πολιτών πεθαίνει κατά μέσο όρο εννέα (9) χρόνια νωρίτερα από το πλουσιότερο 20%. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: οι ηλικιωμένοι με ετήσιο εισόδημα κάτω των 20.000 δολαρίων αντιμετωπίζουν ποσοστά θνησιμότητας σχεδόν διπλάσια από εκείνους που κερδίζουν πάνω από 120.000 δολάρια.
Το προσδόκιμο ζωής, όπως αποδεικνύουν τα δεδομένα, δεν εξαρτάται πλέον από τα γονίδια, αλλά αποτελεί άμεση συνάρτηση του τραπεζικού λογαριασμού. Η οικονομική ρευστότητα λειτουργεί ως «ασπίδα» που απορροφά τους κραδασμούς από το άγχος, την κακή διατροφή και τις ασθένειες.
Γιατί οι φτωχοί πεθαίνουν 9 χρόνια νωρίτερα από τους πλούσιους.
Η εμμονή της Σίλικον Βάλεϊ και το biohacking
Την ίδια στιγμή που το προσδόκιμο ζωής των χαμηλότερων στρωμάτων καταγράφει στασιμότητα ή και συρρίκνωση, στα ανώτατα κλιμάκια του πλούτου συντελείται μια φρενήρης κούρσα εξέλιξης. Η τάση οδηγείται από τους δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας, οι οποίοι επενδύουν αμύθητα ποσά στην αναστροφή της κυτταρικής γήρανσης, το λεγόμενο «biohacking».
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του tech επιχειρηματία Bryan Johnson, ο οποίος ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια ετησίως —υποβαλλόμενος σε ακραίες θεραπείες, δεκάδες καθημερινά συμπληρώματα και μεταγγίσεις πλάσματος— με μοναδικό αυτοσκοπό να «νικήσει» τον θάνατο.
Εταιρείες-κολοσσοί βιοτεχνολογίας δεν αναζητούν πλέον απλώς θεραπείες για μεμονωμένες ασθένειες, αλλά την «αποκωδικοποίηση» της ίδιας της αντιγήρανσης. Η διαδικασία της γήρανσης αντιμετωπίζεται ιατρικά ως μια «πάθηση» που μπορεί να θεραπευτεί – αρκεί να διαθέτεις το απαραίτητο, δυσθεώρητο κεφάλαιο.
Ο χρόνος ως το νέο νόμισμα
Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς μια επιστημονική εξέλιξη, αλλά η γέννηση της απόλυτης ανισότητας. Στο άμεσο μέλλον, το χάσμα δεν θα μετριέται μόνο στο μέγεθος της ακίνητης περιουσίας, αλλά στα ίδια τα χρόνια ύπαρξης.
Η βιομηχανία της μακροζωίας μάς εισάγει σε μια δυστοπική πραγματικότητα όπου η υγεία και ο χρόνος παύουν να είναι φυσικά, αναφαίρετα δικαιώματα. Μετατρέπονται, αντίθετα, στο πιο ακριβό, αποκλειστικό «συνδρομητικό» προϊόν της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας, επιβεβαιώνοντας πως τελικά, ακόμα και ο θάνατος έχει τιμή εξαγοράς.
